Θυμάμαι, πέρσι τέτοιες μέρες (Μάιος 2009) το τέλος της ποδοσφαιρικής περιόδους 2008-2009 να βρίσκει την ομάδα μας άξια πρωταθλήτρια και όλους να δηλώνουν ότι έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο. Σε μια χρονιά μάλιστα που (ως συνήθως) αρκετοί αμφισβήτησαν τους πάντες. Και τι δεν άκουσαν οι παίκτες μας! Να θυμηθώ τον Ζεβλάκοφ που για 7 μήνες το φωνάζαμε «το νούμερο 21»; Το Πίντο που αρκετοί τον αποδοκίμαζαν ότι «βαρκέται να παίξει»; Το λεβέντη το Διονύση που άρχισε τη χρονιά ως αναπληρωματικός του Μορφή;……Ο Ιβάν και οι παίκτες όμως το …πίστεψαν. Με μια αξιοπρεπής εμφάνιση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και κάνοντας τον αιώνιο μας αντίπαλο πελάτη. Το πίστεψαν και μας το έτριψαν στα μούτρα (και καλά μας έκαναν) φορώντας τα πορτοκαλιά μπλουζάκια «Εμείς το πιστέψαμε». Παρακολουθούσαμε ταυτόχρονα τα ρεζιλίκια στην Ανόρθωση: ενώ κατάφεραν μια από τις μεγαλύτερης επιτυχίες στην ιστορία του σωματείου τους, τη συμμετοχή στο
CL (για την Ανόρθωση θεωρώ ότι η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν το κατόρθωμα στην Τραπεζούντα γιατί τότε όλοι οι ΕΛΛΗΝΕΣ νιώσαμε και νιώθουμε περήφανοι) να τα έχουν κάνει μαντάρα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ΄στη συνέντευξη τύπου του Ιβάν και του Τιμούρ, μετά το ΑΠΟΕΛ-Ανόρθωση στο ΓΣΠ για τα
play-
offs, τον Γιοβάνοβιτσς να στηρίζει τον Κετσάπαγια. Και ποιος ΑΠΟΕΛΙΣΤΑΣ δεν είπε τότε: «ρε… να μπούμεν ομίλους και δε μας νοιάζει ούτε το πρωτάθλημα ούτε το κύπελλο, να μπούμεν ομίλους και χαλάλι!»
Ήρθε ο Ιούνης, έγινε η κλήρωση, πήγαμε ΦΑΡΟΕ κερδίσαμε χαλαρά και τότε η κλήρωση έβγαλε τα αδέλφια μας από τη Σερβία. Και ποιος δεν βρήκε την κλήρωση δύσκολη και είπε «να περάσουμε την Παρτιζάν, να εξασφαλίσουμε τους ομίλους του Γιουρόπα και είμαστε μια χαρά». 29 Ιουλίου 2009: κατάμεστο το ΓΣΠ. Στο α΄ ημίχρονο ο Χιώτης πραγματοποιεί δύο σωτήριες αποκρούσεις, και το β΄ αρχίζει με το Μίρο να καρφώνει τους συμπατριώτες του. Και προς το τέλος ο… αριθμός 21 (ναι κύριοι ο Ζεβλάκοφ) να πραγματοποιεί ένα εντυπωσιακό επί τόπου άλμα και να καρφώνει για δεύτερη φορά την μπάλα στα δίχτυα. Μία εβδομάδα μετά, παρά την ήττα με 1-0, παίρνουμε την πρόκριση μέσα στο καυτό Βελιγράδι με τους αδελφούς Σέρβους να χειροκροτούν. Και ποιος δεν πανηγύρισε τρελά τότε; Ήταν μέχρι εκείνη τη στιγμή η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας μας στην Ευρώπη και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι!
Έγινε και η επόμενη κλήρωση. Κοπενγχάγη! …σκούρα τα πράγματα. Έρχεται η ήττα στη Δανία και μια μικρή απογοήτευση σε όλους μας για το όνειρο των ομίλων. Δεν πειράζει είπαμε. Θα προσπαθήσουμε και ότι βγει. Τουλάχιστον μπήκαμε στους ομίλους του Γιουρόπα. Φτάνει η 26η του Αυγούστου. Το ΓΣΠ κατάμεστο και το σεντόνι να κουνάει στο κέντρο του γηπέδου (και ας έλεγαν κάποιοι ότι ήταν μίας χρήσης….).Το ξεκίνημα ονειρικό με τον Καμίλ να πετυχαίνει ένα πανέμορφο γκολ μετά από καταπληκτική μπαλιά του Μπίδη. Η συνέχεια… γνωστή (τρελαίνομαι μόνο και μόνο που θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι). Το τέλος μας βρίσκει στους ομίλους του CL και τον Ιβάν να δακρύζει (και το σεντόνι να γίνεται πολλαπλής χρήσης!!). Πείτε μου ποιος προπονητής της σύγχρονης ιστορίας του ΑΠΟΕΛ δάκρυσε;
Μου φτάνουν μέχρι εδώ οι χαρές. Γιατί το είπα και εγώ… «να μπούμε ομίλους και δε θέλω τίποτα άλλο από την ομάδα». Τι και αν μας ειρωνεύτηκαν για εφιαλτικές Τετάρτες; Εφιαλτικές ήταν για αυτούς! Ο Θρύλος με ταξίδεψε στην Ευρώπη και μάλιστα εκτός έδρας είχε μόνο μια ήττα (2-1 από την Πόρτο). Στο Βιθέντε Καλτερόν και στο Στάμφορντ Μπριτζ στάθηκε στο ύψος του και μας έκανε περήφανους. Α… παρεμπιπτόντως θυμήθηκα και το ξεκίνημα στο Στάμφορντ Μπριτζ… ναι το νούμερο 21 που πια ήταν ο αγαπημένος μας Μάρτσιν (έστω με τα λάθη του) να σκοράρει και να μας στέλλει πιο πάνω και από τ’ αστέρια. Θυμήθηκα και το φιάσκο με τις ελληνικές σημαίες που στο τέλος μας έκανε ακόμα πιο περήφανους ΕΛΛΗΝΕΣ. Θυμάμαι να διαβάζω σε ελληνικά σάιτ τα σχόλια των αδελφών Ελλήνων να μας λένε «κρατάτε αδέλφια. Είμαστε όλοι ΑΠΟΕΛ!».
Ζούσαμε ένα όνειρο και δεν μας ένοιαζε. Και ποιος δεν πήγαινε κάθε πρωί περήφανος στη δουλειά τους γιατί ήταν ΑΠΟΕΛ. Κυρίως τις Τετάρτες και τις Πέμπτες. «Αν είναι όνειρο, ας μη ξυπνήσω» λέγαμε!
Τι και αν ξεκίνησε στραβά το πρωτάθλημα; Δεν πειράζει λέγαμε. Δεν μας νοιάζει αν είμαστε στο -7! Καταφέραμε όμως να το ανατρέψουμε και να είμαστε στο +5. Ίσως αυτό να ήταν που μας μπέρδεψε. Ξεχάσαμε τα λόγια μας και αρχίσαμε τη γκρίνια. Ναι, μπορεί να έκαναν (και έκαναν) λάθη οι διοικούντες και ο Ιβάν. Θα μου πεις για τις μετέγγραφες του Γεννάρη, το στήσιμο της ομάδας στο τάδε παιχνίδι, το χαμένο πέναλτι του Χρύση και και και ……. Και φτάσαμε στο Μάιο του 2010 να παίζουμε στον τελικό. Οκ, δεν τα καταφέραμε, δεν παίξαμε, δεν το αξίζαμε. Ο Απόλλωνας ήταν καλύτερος. Μπράβο του και συγχαρητήρια. Γιατί να κομπλεξάρουμε; Μήπως ο Αντσελότι όταν μας χειροκροτούσε και επαινούσε έπρεπε να νιώθει κομπλεξικός επειδή δεν μας κέρδισε;
Το ξέρω… θα μου πείτε προσπέρασα τις πίκρες από τις ήττες. Όχι φίλε μου, δεν τις προσπέρασα ούτε τις ξέχασα. Και να σου πω κάτι… είχε χρόνια να με πικράνει αυτή ο ομάδα. Και εγώ διαφώνησα με πολλές αποφάσεις και άσκησα κριτική (και θα έχω πάντα την άποψη μου). Και νου σου πω την αλήθεια φίλε μου; Άρχισα να γράφω αυτό το κείμενο γιατί σκέφτηκα να κάνω και εγώ την κριτική μου. Αλλά τώρα που πέρασαν οι μέρες και τα βλέπω πιο ήρεμα τα πράγματα δεν με νοιάζουν τα λάθη που έγιναν. Το μόνο που θέλω είναι να μην ξαναγίνουν τα ίδια λάθη. Γιατί λάθη θα γίνονται. Και ελπίζω αυτό να το καταλάβουν όλοι και κυρίως αυτοί που κατά την κυπριακή διάλεκτο «κοντοσυνάουνται» τούτες τις μέρες για την καρέκλα. Γιατί όπως έγραψα (http://apoelnews.blogspot.com/2009/09/blog-post_23.html) και πριν πολλούς μήνες (ίσως και να είναι επίκαιρο πάλι το ίδιο κείμενο… διαβάστε το) η ιστορία διδάσκει ότι πρέπει να διδασκόμαστε από τα λάθη μας!
Δεν ξέρω πως, αλλά θυμήθηκα τώρα το λεβέντη το Διονύση και την προσπάθεια του, τους τελευταίους μήνες για τη μικρή Μαρία (διαβάστε εδώ: «ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ο ΧΙΩΤΗΣ»). Σάκη είσαι λεβέντης!
Όλα αυτά στη χρονιά 2009-2010 (τίποτα δεν είναι τυχαίο) που πολλοί την χαρακτήρισαν αποτυχημένη επειδή δεν πήραμε το πρωτάθλημα και ήμασταν φιναλίστ στο τελικό Κυπέλου.
Όχι φίλε μου, δεν νιώθω καμία αποτυχία. Και γιατί να νιώθω άλλωστε με όλα αυτά που συνέβηκαν αυτή τη χρονιά. Νιώθω περήφανος ΑΠΟΕΛΙΣΤΑΣ και ΕΛΛΗΝΑΣ! Και ευχαριστώ το Θρύλο που με ταξίδεψε...
Τελειώνοντας και επειδή φέτος έκλεισε τον κύκλο της μια ομάδα παικτών που μας χάρισαν αυτές τις χαρές, θέλω να πω ότι εμείς οι ΑΠΟΕΛΙΣΤΕΣ δεν είμαστε ούτε αχάριστοι αλλά και ούτε ξεχνάμε:
Σε ευχαριστούμε Μάρτσιν… δεν θα ξεχάσουμε τα γκολ με Παρτιζάν και Τσέλσι!
Σε ευχαριστούμε Καμίλ… δεν θα ξεχάσουμε το γκολ με Κοπενγχάγη!
Σε ευχαριστούμε Αλτίν… το πάθος σου για το ΑΠΟΕΛ μας, το εκτιμούμε ιδιαίτερα!
Σε ευχαριστούμε Αντρέα… όσο σου ζητήθηκε βοήθησες. Ίσως να μην έπρεπε να φύγεις.
Σε ευχαριστούμε Ζιάν… η προσπάθεια και η θέλησή σου (πάρα τον τραυματισμό) εκτιμήθηκε.
Σε ευχαριστούμε Μιχάλη (αν τελικά φύγεις)… η παρουσία σου για πολλά χρόνια ήταν συγκλονιστική. Ξέρουμε ότι είσαι ΑΠΟΕΛ από κούνια και ότι θα είσαι κοντά στην ομάδα που αγαπάς.
Brazil
Italy
